Het was nu de vierde maal in mijn leven dat ik op de rand van het bed zat van iemand die gaat sterven. O wat is dat toch moeilijk. Ik weet me niet echt een houding te geven en ik weet niet goed wat ik moet zeggen etc. Anderzijds geloof ik ook wel dat er zijn al heel erg veel doet, maar toch. Het gaat hard achteruit met oma. Wat op zich niet vreemd is, want ze eet en drinkt nog nauwelijks. Er is nu permanent iemand in huis. Erica vandaag en vannacht en vanaf morgen komt er ‘s nachts iemand van de thuiszorg. Dat is wel een geruststellende gedachte. Als het zo doorgaat is het nog maar de vraag of ze het einde van de week wel haalt. Gek is dat toch, je ziet het gebeuren en je kunt niets doen. Je bent helemaal overgeleverd aan de goden.
Opgeschreven en weer vergeten ….
