Het was zwaar in Leuth. De wedstrijd werd met hele erge grote cijfers verloren: 19 – 3 of zoiets. Ron, de leider en ik, hebben het einde niet gehaald, want wij zaten met onze onvolprezen middenvelder Luuk in de kleedkamer. Luuk is geen huiler, maar na een confrontatie met een van de toch wel wat grotere Leuthenaren hoorden we krak, en brak Luuk in een ongekend huilen uit. Afijn, naar de EHBO dus maar. Luuk heeft zijn scheenbeen gebroken. Het is nog een lullige breuk ook nog. Want na het gipsen bleek bij een controlefoto dat het niet helemaal mooi zat. Hij moet woensdag nog een keer terugkomen. Als dat tegenvalt, moet het been onder narcose nog een keer opnieuw gezet worden. Hoeveel pech kun je hebben.
Opgeschreven en weer vergeten ….
