Eindelijk

Om kwart voor twee voor de laatste keer de deur van oma’s flat achter me dicht getrokken. Een last viel van mijn schouders. In de auto terug naar huis constateerde ik dat ik eigenlijk niets met die flat had. Het deed me niets dat ik er nu nooit meer ga komen. De nagedachtenis aan oma zit toch meer in me dan dat die in stand gebhouden moet worden door allerlei parafernalia. Dat wist ik eigenlijk al wel, want ook van mijn moeder en Erica’s zus hebben we weinig of geen tastbare aandenkens in huis. Maar goed, je weet maar nooit.
Morgen mag Erica de sleutels in gaan leveren en dan wordt er weer een hoofdstuk in ons leven afgesloten. En zo gaat het maar door.

Zomaar

• Spinnen
• Tilt
• De hele kaart