Net een stuk van Austin Powers zitten kijken. Ernstig lachen hoor. Mateloos banaal, maar daarom vind ik het waarschijnlijk juist zo leuk. De scene als rekruut bij de dokter is heerlijk banaal. De armen van Mini Me als levende lul, geweldig.
Die klus op het werk is bijna af, althans het eerste stuk. Het definitief implementeren van mijn uitgedokterde plannen vergt veel afstemming etc. en zullen waarschijnlijk wel tot in de late herfst duren. Ik had rekening gehouden met het einde van het jaar, dus dat kan best eens een paar maandjes meevallen.
Ik ben er nog
Joepie