Soms wordt ik een beetje nerveus van mijn eigen sportiviteit, passief danwel actief. Gisteren maar weer eens getennist en daarna met Nic naar een atletiekwedstrijd in Uden geweest. Was erg leuk. Ook wel heel anders. Als je, zoals ik, gewend bent om naar NEC te gaan, dan is het best raar om op een tribune (nou ja, tribune) naast bekende atleten te zitten. Voetballers zijn nogal onaanraakbaar, maar naast ons zaten toch gewoon Marco Koers, Bram Som, Arnoud Ocken en Lotte Vissers, niet de minsten. O ja, we gingen erheen met een oude Kever cabrio. Het was wel niet zo warm meer, maar het dak ging helemaal open. Soms werden we bekeken als twee oude homo’s die ook nog iets leuks wilden, maar dat mocht de pret niet drukken. Erg leuk zo’n oude cabrio.
En vandaag een eind gaan fietsen met het hele gezin. En wel naar Merlijn. Naar Merlijn toe bovenover en weer terug onderlangs. Wat wonen we toch in een mooi stukje Nederland. Schitterend. Na terugkomst nog met Bas gaan tennissen. Ook vandaag, net als gisteren won ik een set. Bas is zo langzamerhand echt aan vakantie toe. Er zit niet veel leven meer in, daarom kon ik denk ik ook die sets winnen. Overigens is tennis toch een stuk moeilijker dan gedacht, want hoe nou hard te slaan zonder de bal meters uit te meppen. Ik ben er nog niet helemaal achter.
