De zon scheen nog volop toen ik vanochtend vertrok. Maar tegen dat ik het dorp verlaten had was er sprake van een sneeuwstorm. Gelukkig had ik de wind mee, dus mijn zeiknatte benen bevroren net niet. Wat sneeuw zo vervelend maakt zijn de vlokken die op je oogbal vallen. Dat doet gewoon pijn, bah. Tegen dat ik in Nijmegen gearriveerd was zag ik eruit als een sneeuwman. Maar in de trein was het lekker warm, dus was het leed gauw geleden. Tegen dat ik in Utrecht was scheen de zon weer.
Maar vanmiddag kwam ik weer in een hagelbui(tje) terecht. Voor hagel geldt nog meer dan voor sneeuw, dat het vooral zeer doet. Ook hier was het bij aankomst lekker warm, want thuis.
Voor ik thuis was nog even met Nic staan te buurten naast zijn zaterdag aangeschafte Mercedes 280 SE. Wat een ongelooflijk grote slee is dat zeg. Nic loopt er dan ook bij als een aap met zeven lullen. Prachtig, hoe trots kun je zijn.
