Een van de jochies van het voetbalteam komt met enige regelmaat, zonder afzeggen, niet opdagen op de training. Wij, de trainer en de leider, hebben daar maar eens een mailtje aan gewaagd. De reactie van de moeder doet mijn broek afzakken. Zij verwijt mij eigenlijk dat ik de jongens er op aanspreek als ze te laat of helemaal niet komen. En omdat haar zoon een gevoelig jong is moet ik dat maar niet meer doen en hem zaterdags prijzen dat hij er weer is. Ik zal hem zaterdag niet uitkafferen, zover wil ik gaan, maar die moeder is nog niet klaar met mij. Volgens mij is het de verantwoordelijkheid van de ouders dat een kind op tijd komt en dan hoeft er niet helemaal gemopperd te worden. En om dan de verantwoordelijkheid bij mij te leggen gaat me echt te ver. Dat er zo pissig van word, wordt ook gevoed door het feit dat zijn ouders nog geen enkele wedstrijd bezocht hebben. Lekker stimulerend voor hun zoon, maar ja Pinkstergemeente, dat zegt genoeg.
Te laat
Overigens realiseert de moeder zich niet dat ik nog heel mild ben. Als de jongens wat ouder worden en in een groter team spelen gaan ook de eisen omhoog. Niet trainen is op zaterdag de eerste helft niet spelen. Voetbal is een teamsport en niet komen opdagen dupeert het team. Kom nou.
Zo is dat!