Waarschijnlijk voor het laatst heb ik gisteren een wedstrijdje tennis gewonnen van Bas. Het werd zowaar 6-2, 6-2. Ik was best trots op mezelf en Bas baalde verschrikkelijk. Ik begrijp precies waarom hij zo baalde. Niet alleen omdat hij verloor, maar ook omdat ik heel lullig tenniste en toch won. Ik kan mij herinneren dat ik precies dezelfde reactie had toen ik nog pingpongde. Weten dat je eigenlijk beter bent, maar toch verliezen, buitengewoon vervelend is dat. Een beetje zoals de Argentijnen zich nu moeten voelen (want verloren van de Duitsers).
Vandaag heb ik mij nog eens lekker in het zweet gereden op de fiets. Eerst een rondje rond de Mookerplas (de grote Siep) en vervolgens in Mook omhoog naar het Zwaantje in Groesbeek, om via de Zevenheuvelenweg weer naar huis te rijden. Toch een ruime 30 kilometer. Het viel me niet tegen met die hitte. Op het vlakke gaat het al redelijk lekker zo zonder rooklongen, maar klimmen is definitief niet mijn ding. Hoewel het wel buitengewoon lekker is om een helling (in mijn geval hellinkjes) te bedwingen. Dus toch maar blijven doen, want ooit de Mont Ventoux proberen.
