Bijna schuivertje

Vorig jaar ben ik in de winter twee keer onderuit gegaan met de fiets. Twee keer in een bocht die gladder was dan op het eerste gezicht leek, door ijzel of door hardgeworden zacht of iets anders. En daar ben ik behoorlijk voorzichtig van geworden. Zeker in deze tijd van het jaar met al dat blad wat maar overal ligt. Zo zat ik gisteren lekker op mijn racefiets met in gedachten een rondje Ooijpolder. Het waaide wel hard, maar hoe hard wist ik toen nog niet.
In Berg en Dal reed ik het fietspad van de Randwijcklaan op en jawel veel blad op de weg. So far so good, maar toen ik eenmaal het 10%helling bord voorbij was werd het toch wel heel glad. Ik probeerde nog te remmen, niet te hard want dan ga je zeker tegen de vlakte, maar de fiets slipte gewoon naar de kant van de weg. Gelukkig ben ik net niet gevallen, ik kreeg namelijk nog net op tijd mijn voet uit de trapper. Maar de schrik zat er meteen goed in. De rest van het steile stuk ben ik maar gaan lopen.

Eenmaal in de polder had ik een beetje wind tegen, dus zou ik wind mee moeten hebben op de dijk. Helaas, er zal wel ergens een draaiing in de wind hebben gezeten, want op de dijk had ik de wind ernstig tegen. Zo erg zelfs, dat ik bij Wilbert afgestapt ben, koffie heb gedronken en met de wind mee weer terug gereden ben. Het was ondanks de bijna valpartij en de harde wind wel weer lekker om een stuk te fietsen op mijn racertje. Voor het eerst met zo’n voorschut helmpje.

Zomaar

• Kreupel
• Wylermeer
• Het zit ook wel eens mee