Stormachtig avontuur

Ruim een uur voor mijn eigenlijk vertrektijd begon ik het toch een beetje benauwd te krijgen. In het NIVEL gebouw begon het ook al een beetje te gonzen, dus maar naar het station getogen. Daar was het het verdacht rustig in de catacomben, maar de omroepster vertelde ons dat de trein naar Nijmegen van spoor vijf zou vertrekken. Nou mooi, dan gaan we toch naar spoor vijf. Onderweg naar spoor vijf werd omgeroepen dat er geen treinen meer zouden vertrekken, maar ja de NS, niemand gelooft zoiets natuurlijk. Dus hebben we (ik en enige honderden anderen) zo’n 20 minuten voor Jan Lul in die trein gestaan. Uiteindelijk werden we door de conducteur vriendelijk doch dringend verzocht te vertrekken.
Maar wat nu gedaan? Eerst Erica maar eens gebeld, toen een frietje gegeten en toen terug naar het NIVEL (mijn telefoon was bijna leeg en op het NIVEL ligt een Nokia-kabeltje) en nog een uurtje of wat gewerkt.
Aan het eind van de middag, begin van de avond lekker wat ingenomen en gegeten met een heel stel collega’s in cafe Boslust. En uiteindelijk maar weer eens naar het station getogen in de vaste veronderstelling dat de treinen heus wel zouden gaan rijden als de storm wat zou luwen. Toch ook maar even bij de bussen gekeken, en laat daar nou een bus naar Wageningen gaan. Hup met een stelletje de bus in en op naar Wageningen.
Ondertussen hadden verschillende scenario’s de revue al gepasseerd: Een vriend van Jack was onderweg vanuit Breda en zou ons (Collega Sandra en mij) wel in Den Bosch afzetten en dan zou de man van Sandra ons wel komen halen etc.; De storm was wat gaan liggen dus de treinen zouden heus wel weer gaan rijden etc.
In Wageningen aangekomen bleek dat er na drie kwartier weer een bus naar Arnhem zou vertrekken. Wachten dus. Het werd trouwens onderhand wel koud. Het leuke is wel dat bij zo’n bushalte en eerder ook al wel overigens een bepaald soor saamhorigheid ontstaat. Er werden plannen gemaakt om vanuit Arnhem een taxibus te regelen om naar Nijmegen te komen etc. Ook twee heren uit Elst stonden op de bus naar Arnhem te wachten. En plotseling verscheen er een auto waar deze twee heren instapten. Ik zag het nog op tijd en rende met Sandra naar die auto toe. “Mijnheer, mogen wij ook meerijden?”, “Ja hoor, geen probleem”. En zo waren we in een mum van tijd in Elst. Geweldig. En het werd nog geweldiger, want de chauffeur bleek uit Wijchen te komen, en vond het geen probleem om even om te rijden via Nijmegen, waar Sandra woont, en Malden. En zo was ik even over twaalf toch nog thuis.

Zomaar

• Klets
• Kantoorhandjes
• Slotrit