Al een kleine week is de sleutel van Bas zijn fiets zoek. Bij de training vorige week bleek de sleutel verdwenen uit de verzameltas. Kan gebeuren, dus maar een mailtje gemaakt aan de teamgenoten om de sleutel boven tafel te krijgen. Helaas.
Maar de ellende begon toen pas. Bas was niet te bewegen om een plan B te bedenken. Naar de fietsenmaker, iedereen telefonisch benaderen etc. Uiteindelijk zijn we vanmiddag naar de fietsenmaker gegaan om een nieuw slot te laten monteren. Bas was niet te bewegen iets te ondernemen. Zal wel bij het puberen horen. En ik ben dan wel zo’n joker die het niet over zijn hart kan verkrijgen dat er niets gebeurt en dat hij zijn fiets niet kan gebruiken voor het folderen. Dus het initiatief maar genomen.
Ik heb me wel voorgenomen dat dit de laatste keer was. Bij een volgende gelegenheid gaat ‘ie maar naar school lopen in plaats van met Erica’s fiets. Wie niet leren wil moet maar voelen.
Ik spreek je nog wel !!