Jaren geleden overleed een kindje op de basisschool. Grote consternatie uiteraard, bijeenkomsten etc. Onze jongens waren daar destijds, want nog jong, redelijk nuchter onder. Het was wel erg, maar het was ook een vervelend kind, was het nuchtere oordeel.
Inmiddels is de tijd verder gegaan en daarmee de emotionele ontwikkeling. Een dorpsgenootje van veertien heeft deze week eigenmoord gepleegd. Verschrikkelijk. En dan merk je dat dat toch harder aankomt dan destijds. Vandaag ging het erover in de auto onderweg naar de voetbalwedstrijd. Alle kinderen in het team van Bas hadden wel op een of andere manier een connectie met die jongen. Rechtstreeks als klasgenoot of via een sportclub of via een klasgenoot die hem weer kende etc. De stemming voor en na de wedstrijd werd er duidelijk door be
