Prachtige wolken gisteren. De camera gepakt en foto’s maken dus. Eerder had ik de sluis van Heumen gespot. Leek mij wel een mooie plaats om eens wat foto’s te maken. Daar aangekomen zag ik een oud mannetje op het bankje zitten. Beetje eenzaam, beetje zielig. Klopte als een bus. In eerste instantie ging ik gewoon wat plaatjes schieten, maar al snel knoopte de man een praatje aan. Vol bewondering over mijn camera etc. Maar al snel kwam het gesprek op zijn overleden vrouw. “53 jaar getrouwd geweest en toen is ze vermoord in het ziekenhuis”. Een wat vaag verhaal over euthanasie en palliatieve sedatie volgde, maar heel duidelijk was dat de goede man het allemaal niet helemaal begreep en dus door het ziekenhuis niet goed begeleid was. Eerlijk gezegd wilde ik gewoon foto’s maken en dat heb ik dus maar gedaan (en daarbij ben ik niet zo goed in zulk soort gesprekken). Toen ik weer terug bij het bankje kwam vertrok de goede man en hij wenste mij het beste. Op de weg terug naar mijn auto zag ik de man weer een ander aanklampen om even te buurten. En toch maakt zoiets dan wel weer veel indruk. Ben je heel lang getrouwd geweest en dan wordt je voor je gevoel uiteindelijk genaaid door een stel doktoren. Bah.
Opgeschreven en weer vergeten ….
