Ik zag er best een beetje tegenop, tegen een tocht van zeventig plus kilometer. Maar uiteindelijk heb ik de 82 kilometer bijna fluitend volbracht. Wat een groot verschil zeg, in een groep rijden ten opzichte van alleen rijden. In eerste nstantie dacht ik in de langzaamste groep, groep vier te starten, maar een aantal heren vond dat niet goed, dus maar in groep drie gestart. Al in het dorp zat de snelheid er goed in. Maar Nic en ik nestelden ons op de derde rij en konden de kop goed volgen. Erg leuk was het om te zien hoe er steeds na een aantal kilometer van kop gewisseld werd. Zo’n beetje iedereen deed kopwerk, behalve de nieuweling (ik zei de gek) en de routeplanner. Ook nic deed zijn portie kopwerk. Het viel hem wat zwaar, dus na zo’n tweehonderd meter was ‘ie al weer van de kop af. Hij oogste wel applaus met zijn manmoedige poging. Met al die kopwisselingen kregen de anderen steeds de kans om van positie in het pelotonnetje te wisselen. Het leuke daarvan was vooral dat de heren en dame stuk voor stuk even naast mij kwamen fietsen om te vragen hoe het ging. Het ging prima dus. Eigenlijk boven verwachting, maar dat lag ook aan de derde rij in de groep, begreep ik, dan zit je namelijk het best uit de wind, want ga je verder naar achter dan hang je meer aan het elastiek en moet je te veel aanzetten na bochten etc. En zo ga ik de komende tijd nog veel leren en veel fietsen.
Opgeschreven en weer vergeten ….
