Afgelopen weekeinde overleed vrij plotseling de vader van Marlies. Hij was al wel ziek, maar de hartstilstand kwam toch eigenlijk nog onverwacht. Vandaag was de crematie. Voorafgaand aan die plechtigheid was er een mis in de parochiekerk in Hatert. De voorganger was een aalmoezenier die al vaker mensen begraven had. Hij had een mooi stramien voor de mis en voerde dat met veel verve uit, geholpen door de rituelen van de katholieke kerk. Gelukkig liet de voorganger even weten wanneer van ons verwacht werd dat we gingen staan, want dat zijn wel zaken die je vergeet in de loop van de tijd. Verder merkte ik bij mezelf ook dat de rituelen niet veranderd zijn. Ik ga nog altijd de pijpen van het orgel zitten tellen en mijn neus dichtknijpen om raar te ademen. Een verrekijker van het boekje maken ging helaas niet, want dat werd niet verstrekt. Het “onze vader” heeft er trouwens in de loop van de tijd wel een regel bijgekregen. Dat hadden ze wel eens in de krant kunnen zetten. Uiteraard waren de persoonlijke stukjes van Marlies, Guusje, Tim en Hans het mooist. Vooral Hans zorgde voor een kippe(n)vel-moment door op zijn trompet, wat onzeker, de “Last Post” te spelen.
Rituelen
De crematieplechtigheid werd een beetje irritant gedomineerd door de Dela-mevrouw met een grote hoed, die totaal misplaatst was in dit gezelschap.Ze kon het niet laten de voorganger en plein public te wijzen op het feit dat niet hij maar zij de dankwoorden uit zou spreken. Na de plechtigheid werd er schande van gesproken.
Al met al een goede begrafenis waar de familie best met voldoening op terug zal kijken denk ik.
