Wat me het meest bij zal blijven van het afgelopen weekeinde zijn niet eens de beklimmingen, maar de begeleiding die ik kreeg van de clubgenoten. Al op de eerste de beste heuvel die vrijdag beklommen werd kreeg ik een chaperonne die mij netjes naar boven begeleidde. “Tandje erbij”, “bocht ruim nemen, kun je even rusten”, “langzamer”, “beetje meer gas” etc. etc. Soms kwam de chaperonne zelfs heel dicht naast me fietsen om even te horen of mijn adem wel onder controle was. Of het de bedoeling was of niet weet ik niet, maar op een gegeven moment ving ik een gesprekje op waarin even werd afgestemd wie mij de volgende helling zou begeleiden. Hartverwarmend toch?
Op zaterdag bleek wel dat ik ook echt begeleiding nodig had, want op de eerste heuvel kwam ik even alleen te zitten en meteen blies ik mezelf op. Ik moest zelfs even van de fiets om mijn adem en hartslag weer op orde te krijgen. Is gelukt (onder begeleiding dus), want de rest van de dag beter opgelet en alle hellingen behalve de allerlaatste bedwongen.
Tussen het fietsen door was het overigens buitengewoon gezellig daar in Vianden. Na de ritten lekker aan het bier en goed en veel eten in het hotel. Het hotel lag midden in het stadje en was van een voldoende kwaliteit. Kortom, niets te klagen dus.
