“Het leven is simpel,” zei ze me eens. “Ik heb er geen dure woorden voor nodig. Het is de vaat doen. Een mens maakt borden vuil, wast ze schoon, wrijft ze droog, bergt ze weg, haalt ze weer uit de kast, maakt ze vuil, wast ze schoon, wrijft ze droog, bergt ze weg en haalt ze weer uit de kast, en op een dag valt de hele stapel uit je handen.”
Ze zweeg, sloeg de ogen neer en nam een slok van haar thee.
Ik had geen weerwoord, toen.
Ze was een geboren dichteres.
(Erwin Mortier, in: Godenslaap, De Bezige Bij, 2008)
Opgeschreven en weer vergeten ….
