Met penalties waren we gelukkig beter dan Diosa. Wij maakten er vier en Diosa slechts drie. Dit alles na een niet al te beste wedstrijd met een belangrijke rol voor de scheidsrechter. De scheidsrechter was de vader van Roy Makaay en dat gaf hem, vond hij zelf dan toch, het recht om heel arrogant over het veld te lopen. De connectie met de jeugd van tegenwoordig was hij een beetje kwijt. Dat vonden wij overigens niet alleen, ook de leiding van Diosa was niet zo onder de indruk van de kwaliteiten van de heer Makaay. Hij gaf ons in de eerste helft om een onduidelijke reden een penalty tegen. Gelukkig scoorden we uiteindelijk in de tweede helft uit een vrij trap tegen. In die tweede helft hadden we de wedstrijd al moeten beslissen, maar de bal wilde niet in de goal. Maar goed, uiteindelijk “gewoon” de kwartfinale van het bekertoernooi gehaald en daar was het om begonnen.
Opgeschreven en weer vergeten ….
