“Hé, wie geeft mij daar een trap tegen mijn kuit”, riep ik nog, voordat ik even moest gaan zitten van de pijn. Niemand dus, want in een straal van zo’n twee meter was niemand te zien tijdens de training van de C6, het team van Thijs. Het voelde anders wel of ik een schop kreeg en ik hoorde ook echt een klap. Vast inbeelding, maar toch. Uiteindelijk dus maar een beetje naar de kleedkamer gestrompeld. Van alle kanten werden mij meewarige blikken toegeworpen en goedbedoelde raad toegeroepen. Maar nee, ik was niet koud en ja ik ben wel oud, maar ik doe eigenlijk elke week wel mee met partijtje, dus dit kwam voor mij echt zomaar uit de lucht vallen. Bij thuiskomst naar Nic om hem even te laten kijken, want sportmasseur en er dus verstand van. Klassiek gevalletje van zweepslag in mijn kuit. En nu zit ik dit te typen met ingenieus aangebracht tape op mijn kuit. Morgen en woensdag maar even met het been omhoog lijkt me en dan donderdag maar zien hoever ik kom. Het ergste is wel dat ik nu een paar weken niet kan fietsen en dus een lekkere trainingsachterstand op ga lopen. Kut.
Opgeschreven en weer vergeten ….
